Doorgaan naar hoofdcontent

9. Rimpels

ALS mijn kapster vraagt of ze hem eruit mag trekken, kijk ik haar vragend aan. Dan valt het kwartje: ze bedoelt een grijze haar! Eerst schrik ik en roep gelijk: trek eruit! Maar later besef ik me dat ik trots ben op deze verandering. Ik wil grijs worden, heel grijs, net zo grijs als mijn moeder. Ook over mijn rimpels kan ik me niet druk maken, kom maar op met die (lach)rimpels. Maar hoe langzaam mijn ziekte ook gaat, ik zal nooit oma worden en mijn kleinkinderen ontmoeten.

Wel hoop ik dat ik een heleboel andere mijlpalen van mijn zoontje mag meemaken, maar niks is zeker. Dat is het eigenlijk voor niemand... Daarom ben ik begonnen met het maken van een herinneringskist zoals ik ooit zag in de film 'Komt een vrouw bij de dokter'. Om het een beetje draaglijk te maken, beeld ik me in dat ik zelf de verjaardagskaarten en cadeautjes geef. Onder het motto van 'je kunt het maar alvast in huis hebben'.

Verder gaan in deze herinneringskist fotoalbums, kleertjes en informatie van mijn zoontje als baby, filmmateriaal van mijn bungeejump en ook een door mij bedacht boekje over een stoere lama die heel de wereld over reist. Dit boekje heb ik ook ingesproken zodat ik het altijd kan blijven voorlezen.

En zo verzamelen we al gaandeweg nog meer materiaal. Eigenlijk zou ik iedereen adviseren een herinneringskist te maken. Of in ieder geval je fotoalbums te maken, want wie zegt dat je computer het over 20 jaar nog doet?

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

1.9 Vertellen

ALS je aan je peuter uit moet leggen dat je ongeneeslijk ziek bent, wat zeg je dan? Hij leeft in het nu, dus hem vertellen dat ik niet op zijn bruiloft zal zijn heeft geen zin (maar welke ouder weet dat eigenlijk wel zeker?). We hebben hem nu verteld dat mama haar spiertjes ziek zijn en kapot gaan. Daarom kan mama niet rennen en tillen. Zo zullen we hem gaandeweg meer vertellen als hij daar aan toe is. Mocht jouw kindje vragen waarom ik op een scooter rijd, dan zou ik het fijn vinden als je een beetje hetzelfde verteld. De laatste tijd heb ik ook weer wat interviews gehad voor mijn kinderboekje Lama Luna. Het verhaal gaat over mijn man en mij. Toen we begin twintig waren, hadden we een paar jaar verkering. Daarna zijn we acht jaar uit elkaar geweest. In die jaren heb ik de wereld rondgereisd, iets wat ik nooit had willen missen. Gelukkig bracht het lot ons na die acht jaar weer terug bij elkaar. Helaas eindigt dit sprookje alleen niet met: ze leefden nog lang en gelukkig. Ik merk d...
Een reactie posten
Meer lezen

11. Mijlpaal

ALS ik terugdenk aan vorig jaar, dan weet ik nog hoe ongerust en verdrietig ik was met oud & nieuw. Ik baalde ervan dat het moederschap me zwaar viel, ik had het me zo anders voorgesteld. Maar ik was ook vooral bang voor wat er nog ging komen, alsof er dreigende zwarte wolken in de lucht hingen. Door deze stress viel ik ook af, want ik kreeg geen hap door mijn keel. En de dag dat mijn zoontje voor het eerst sneeuw zag, viel ik voor het eerst om. We maken veel mijlpalen mee met ons kleine mannetje en elke dag staan we versteld als hij weer een nieuw woordje zegt. Vandaag was dat 'knoeipotje' en dan de trots in zijn ogen als wij het woord lachend herhalen. Maar ook ik heb mijlpalen, alleen dan niet opbouwend, maar aflopend. De eerste keer dat ik mijn schoenen door een ander liet strikken, mijn jas aan liet doen, mijn haren liet wassen, mijn boterham liet smeren, mijn autogordel om liet doen. Allemaal kleine stapjes achteruit. Toch vraag ik zelf om die hulp, want dat ...
Een reactie posten
Meer lezen

12. Stom

ALS er weer een nieuwe fase voor mij is aangebroken, dan heb ik meestal wel een paar dagen een dip. Zo merk ik bijvoorbeeld dat mijn longen en stem nu aan de beurt zijn en dat maakt me verdrietig. Testen wijzen uit dat mijn longkracht afneemt. Blies ik vorig jaar nog 108%, inmiddels is dat nog maar 77%. Wie weet wordt het straks nog minder waardoor ik aan de nachtbeademing moet? Ook mijn spraak wordt trager, terwijl ik nog zoveel te vertellen heb! Maar als je gewoon de tijd voor me neemt, dan kan ik alsnog gezellig een praatje met je maken (maak me alleen niet aan het huilen, want dan kom ik niet uit m’n woorden).  Het allerstomste op dit moment is dat ik me af en toe verslik in mijn eigen speeksel, bijvoorbeeld als ik wil eten en kletsen tegelijkertijd. Mocht dit gebeuren in jou bijzijn, raak dan niet in paniek, dan doe ik dat ook niet. Stel me gerust en vraag vragen die ik met ja en nee kan beantwoorden. Ik moet gewoon even rustig door mijn neus ademen en wat water drink...
Een reactie posten
Meer lezen