Doorgaan naar hoofdcontent

5. VIP

Als je mij nu tegen komt in een lunchroom, dan zul je in eerste instantie niet zien dat er iets is. Kom je gezellig met me lunchen en tegenover me zitten, dan zie je dat ik een flesje met een rietje heb besteld. Vervolgens zal ik je vragen of je mijn broodje door wil snijden zodat ik hem alleen maar met een vork hoef op te prikken. We praten honderduit, maar als ik even naar de wc moet sta ik stijfjes op en loop ik wat wiebelig naar de toilet. Waarschijnlijk heb ik van tevoren al gechecked of deze zonder trap te bereiken is en het liefst heb ik een gehandicapten toilet omdat daar het slot van de deur makkelijk te bedienen is. Na een heerlijke lunch ben ik blij dat we tegenwoordig contactloos kunnen betalen, dit scheelt me weer een wandeling en het intoetsen van mijn pincode. Gelukkig is de lunchroom ruim opgezet zodat mijn scootmobiel in de buurt staat. Wat fijn dat deze zaak drempel vrij is! Ik rij naar buiten om op de afgesproken plaats te wachten op mijn Deeltaxi. Op weg naar huis stuur ik nog een appje naar je: was gezellig doen we snel nog een keer! 

Ondanks mijn beperkingen spreek ik graag buiten de deur af, gewoon een onderdeel uitmaken van de samenleving. Wat fijn dat er dan allerlei instanties zijn die mijn dag wat makkelijker maken. Zo voelde ik me bijna een VIP op festival Rock Werchter, dankzij de vrijwilligers organisatie Inter-events. Parkeer ik met een grote glimlach vooraan bij de Efteling en rij ik met mijn abonnement, gelamineerde faciliteitenkaart en mijn speciale plattegrond (waarop staat waar ik makkelijk kan rijden met een rolstoel) vrolijk naar binnen met mijn gezin. 

Ik hoop dat ik door mijn verhaal te vertellen ook andere evenementen, organisaties en horecagelegenheden kan inspireren om ook aan mensen met een beperking te denken. 

Ps 20 augustus ligt de nieuwe Ouders van Nu in de winkel met een stralend gezin :)

Reacties

Populaire posts van deze blog

1.9 Vertellen

ALS je aan je peuter uit moet leggen dat je ongeneeslijk ziek bent, wat zeg je dan? Hij leeft in het nu, dus hem vertellen dat ik niet op zijn bruiloft zal zijn heeft geen zin (maar welke ouder weet dat eigenlijk wel zeker?). We hebben hem nu verteld dat mama haar spiertjes ziek zijn en kapot gaan. Daarom kan mama niet rennen en tillen. Zo zullen we hem gaandeweg meer vertellen als hij daar aan toe is. Mocht jouw kindje vragen waarom ik op een scooter rijd, dan zou ik het fijn vinden als je een beetje hetzelfde verteld. De laatste tijd heb ik ook weer wat interviews gehad voor mijn kinderboekje Lama Luna. Het verhaal gaat over mijn man en mij. Toen we begin twintig waren, hadden we een paar jaar verkering. Daarna zijn we acht jaar uit elkaar geweest. In die jaren heb ik de wereld rondgereisd, iets wat ik nooit had willen missen. Gelukkig bracht het lot ons na die acht jaar weer terug bij elkaar. Helaas eindigt dit sprookje alleen niet met: ze leefden nog lang en gelukkig. Ik merk dat d

11. Mijlpaal

ALS ik terugdenk aan vorig jaar, dan weet ik nog hoe ongerust en verdrietig ik was met oud & nieuw. Ik baalde ervan dat het moederschap me zwaar viel, ik had het me zo anders voorgesteld. Maar ik was ook vooral bang voor wat er nog ging komen, alsof er dreigende zwarte wolken in de lucht hingen. Door deze stress viel ik ook af, want ik kreeg geen hap door mijn keel. En de dag dat mijn zoontje voor het eerst sneeuw zag, viel ik voor het eerst om. We maken veel mijlpalen mee met ons kleine mannetje en elke dag staan we versteld als hij weer een nieuw woordje zegt. Vandaag was dat 'knoeipotje' en dan de trots in zijn ogen als wij het woord lachend herhalen. Maar ook ik heb mijlpalen, alleen dan niet opbouwend, maar aflopend. De eerste keer dat ik mijn schoenen door een ander liet strikken, mijn jas aan liet doen, mijn haren liet wassen, mijn boterham liet smeren, mijn autogordel om liet doen. Allemaal kleine stapjes achteruit. Toch vraag ik zelf om die hulp, want dat

1. Puzzelstukjes

Op  21 februari 2019 vallen om 14.15 alle puzzelstukjes op zijn plaats. Na ruim een half jaar zoeken weten we nu eindelijk wat er mis is met mijn lichaam en dat lucht op! Ik voel al maanden dat lopen en schrijven achteruit gaat en nu weet ik  tenminste dat het niet tussen mijn oren zit! Het is heel gek, maar het lijkt wel of ik een schotje positiviteit erbij heb gekregen. Zo van: de diagnose is slecht, maar het leven gaat door! We hebben veel gehuild met familie&vrienden, maar we gaan gewoon zoveel mogelijk genieten en NU leven!  De afgelopen maand is druk geweest, want we moeten veel zaken regelen. (zowel stomme als leuke dingen) En we rollen van de ene vraag in de andere en dat zal ook nog wel even zo blijven. Degene die mij kennen weten dat ik regelen leuk vind, dus dat is wat ik nu doe!  Iedereen leeft super met ons mee, maar ook WhatsApp zal straks moeilijker worden voor mij. Vandaar dat we maandelijks een blog gaan maken om jullie op de hoogte te houden. Ook wil ik me inz