Doorgaan naar hoofdcontent

8. Regelen

ALS je mijn ziekte hebt, moet je afscheid nemen van heel veel dingen. 

Ik hou van handlettering, stempels gutsen, geboorteslingers naaien en nog heel veel andere creatieve dingen. Maar als je handen niet meer doen wat je wil, dan is de lol er snel vanaf.

Ik hou van volleyballen, hardlopen, kickboksen en nog vele andere sporten. Maar als je benen niet meer willen rennen, of eigenlijk überhaupt lopen, dan is de lol er snel vanaf.

Ik hou van werken bij de gemeente, bij de krant, in het callcenter en al het andere werk dat ik in mijn leven heb gedaan. Maar als je handen moeite hebben met de telefoon opnemen of e-mails te typen, dan is de lol er snel vanaf.

Ik kan iedere dag boos, verdrietig, gefrustreerd en nog honderd andere dingen zijn, maar daar heb ik niks aan. Het kost me alleen maar negatieve energie en ook energie is kostbaar, dus ik besteed liever mijn aandacht aan positieve dingen.

Ik hou ontzettend van mensen om me heen en dingen regelen is mijn tweede natuur. Gelukkig kan ik dat ook nog steeds! Dus een vriendenuitje, een familiereünie, een volleybaltoernooi of een duathlon? You name it, I regel it!

Op tienjarige leeftijd begon ik met volleyballen. Van meisje naar puber, van puber naar jongedame en van jongedame naar vrouw. Al die fases heb ik samen met mijn team- en clubgenootjes bij Zuvo beleefd. Wat gaaf, fijn, mooi en tof om te zien dat afgelopen zaterdag er zoveel mensen naar mijn toernooi/kindermiddag zijn gekomen. Ik heb zo ontzettend genoten van al die lieve mensen, dank!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

1.9 Vertellen

ALS je aan je peuter uit moet leggen dat je ongeneeslijk ziek bent, wat zeg je dan? Hij leeft in het nu, dus hem vertellen dat ik niet op zijn bruiloft zal zijn heeft geen zin (maar welke ouder weet dat eigenlijk wel zeker?). We hebben hem nu verteld dat mama haar spiertjes ziek zijn en kapot gaan. Daarom kan mama niet rennen en tillen. Zo zullen we hem gaandeweg meer vertellen als hij daar aan toe is. Mocht jouw kindje vragen waarom ik op een scooter rijd, dan zou ik het fijn vinden als je een beetje hetzelfde verteld. De laatste tijd heb ik ook weer wat interviews gehad voor mijn kinderboekje Lama Luna. Het verhaal gaat over mijn man en mij. Toen we begin twintig waren, hadden we een paar jaar verkering. Daarna zijn we acht jaar uit elkaar geweest. In die jaren heb ik de wereld rondgereisd, iets wat ik nooit had willen missen. Gelukkig bracht het lot ons na die acht jaar weer terug bij elkaar. Helaas eindigt dit sprookje alleen niet met: ze leefden nog lang en gelukkig. Ik merk d...
Een reactie posten
Meer lezen

10. Drempel

ALS ik val kan ik niet veel doen, behalve hopen dat er niks gevaarlijks achter me staat. Ik realiseer me dat ik uit balans raak en kan niet bijstappen om het te voorkomen. Ook mezelf opvangen met mijn armen heeft geen zin, want die zijn te slap om me tegen te houden. De volgende stap is weer opstaan, maar daar heb ik eigenlijk een persoon of een object voor nodig. Mede daarom heb ik besloten om niet meer alleen te douchen en trap te lopen. Een ongeluk is zo gebeurd en ik wil niet hopeloos op de grond liggen wachten totdat iemand me vindt. Ik heb nu dus zelf besloten om de wijkverpleging op te schalen en inmiddels slapen we ook alledrie beneden. Omdat ik deze keuze zelf heb gemaakt, voelt het goed.  Toen ik laatst viel, moest ik huilen. Niet van de pijn, maar van frustratie en boosheid. Er zit nog zoveel leven en energie in mijn hoofd! Waarom zorgt mijn ziekte ervoor dat ik moet stoppen met dingen doen die ik leuk vind? Nou dat weiger ik, dus hup mijn kleine scootmobiel in ...
Een reactie posten
Meer lezen

6. Goed

ALS je nu aan mij vraagt hoe het met me gaat, dan zeg ik zonder twijfel: goed! Dat komt misschien een beetje raar over, maar het is echt zo! Lichamelijk laat het natuurlijk wel wat te wensen over, maar mentaal gaat het goed. Ik heb de regie over mijn leven terug en die was ik, voor de diagnose, lange tijd kwijt. Ik begreep niet waarom ik niet herstelde van mijn zwangerschap. Zou het echt aan de zwangerschap en de bevalling liggen? Zou ik nog gewoon fit zijn als ik geen kind had gekregen? Zou ik dan echt een postnatale depressie hebben? Maar vooral ook de vraag: hoe kom ik terug bij mijn fitte lichaam en geest? Deze vragen en nog honderden andere, spookten ruim 12 maanden dagelijks door mijn hoofd. En daar word je echt niet vrolijk van. Ook al is het antwoord op mijn vragen de verschrikkelijke ziekte ALS, het geeft rust in mijn hoofd. Ik geniet dagelijks van mijn leven. Ik ben getrouwd met mijn oude liefde en samen hebben we een prachtige zoon. Familie en vrienden helpen ons waar nod...
Een reactie posten
Meer lezen